شعر

از بازدید های شماممنون.

این وبلاگ دیگر هیچ وقت به روز رسانی نمیشود.

برای دیدن مطالب این وبلاگ و مطالب بعدی آن به این آدرس مراجعه کنید.((((((((((((((((((((((((((love.fatemehghomi.loxblog.com))

دنیارا خیره کردند

با آنکه در دستانشان جز سنگ نبود

چونان مشعل ها درخشیدند

و چونان بشارت از راه رسیدند

ایستادگی کردند,خروشیدندوشهید شدند

آه,ای لشکریان خیانت ها و مزدوری ها!

هر قدر هم که تاریخ درنگ کند

به زودی,کودکان سنگ,ویرانتان خواهد کرد!

ای دانش آموزان غزه!

به ما بیاموزید

که چگونه سنگ در دستان کودکان

حماسه می آفرینند؟

ای فرزندان غزه!

با تمام توانتان بتازید و

در راهتان استوار بمانید

در گستره نبرد هاتان پیش بروید.

ای دوستان کوچک ما,سلام

برای چیدن زیتون مهیا باشید

در لحظه هایی که درختان زیتون بارور می شوند

و وطنی تازه می شود در چشم ها

و افقی دیگر نمایان

چهره ی قدس درخشان و

رخساره ی فلسطین پر فروغ و تابان می شود

و  شمایید که این گفتاره را

به واقعیت می رسانید 

ماه

روشنی اش را

در سراسر آسمان

می پراکند

و اکه های سیاهش را برای خودش نگه میدارد

گر ما از او بیاموزیم

عشق ورزیدن را

یوسف آخر زمان آید به دوران غم مخور

                                                  کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

بی حضورش چند روزی دور گردون گر گذشت

                                                   دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

چون امید وصل او هر لحظه هست و ممکن است

                                                  در فراقش صبر کن با درد و هجران غم مخور

حال ما در فرقت پیغمبر و اولاد او

                                                  جمله میداند خدای حال گرداند غم مخور

فیض اگر حال فنا بنیاد هستی بر کند

                                                 کشتی آل نبی داری ز طوفان غم مخور

در جهان گر از حضورش دور باشی فیضیا

                                                 روز موعودش رسد دستت به دامان غم مخور

به گیتی بهتر از دانشوری نیست                         به جز دانش به گیتی مهتری نیست

سری سخت و دلی ستوار باید                            که کار دین و دانش سر سری نیست

ز دانشور سخن باور توان کرد                              که نادان هرچه گوید باوری نیست

به نادان داوری بردن نشاید                                 که جز دانش به گیتی داوری نیست

ز دریای خرد گوهر توان جست                             که دریای بدان پهناوری نیست

ز نادانی سوی یزدان پناهم                                  که نادانب بجز بد گوهری نیست

به راه دانش ای مرد خردمند                                 زیانی برتر از تن پروری نیست

مسلم اول شه مردان علیست                             عشق را سرمایه ی ایمان علیست

از ولای دودمانش زنده ام                                    در جهان مثل گهر تابنده ام 

قوت دین مبین فرموده اش                                  کائنات آیین پذیر از دوده اش

خاکم و از مهر او آیینه ام                                     می توان دیدن نوا در سینه ام

هر که دانای رموز زندگیست                                سر اسمای علی داند که چیست

ذات او دروازه ی شهر علوم                                  زیر فرمانش حجاز و چین و روم  

عشق با دشوار ورزیدن خوش                             چون خلیل ازشعله گل چیدن خوش

در جهان نتوان مگر مردانه زیست                        همچو مردان جان سپردن زندگیست 

ای نام تو بهترین سرآغاز                                               بی نام تو نامه کی کنم باز

ای یاد تو مونس روانم                                                   جز نام تو نیست بر زبانم

ای کار گشای هرچه هستند                                          نام تو کلید هرچه بستند

ای هست کن اساس هستی                                        کوته ز درت دراز دستی

هم قصه ی نانموده دانی                                               هم نامه ی نانوشته خوانی

هم تو به عنایت الهی                                                  آن جاقدمم رسان که خواهی

از ظلمت خود رهایی ام ده                                           با نور خود آشنایی ام ده

وطن ما به جای مادر ماست                                    مادر خویش را نگهبانیم

شکر داریم کز طفولیت                                           درس((حب الوطن))همی خوانیم

چون که حب وطن زایمان هست                               ما یقینا ز اهل ایمانیم

گر رسد دشمنی برای وطن                                     جان و دل رایگان بیفشانبم